Glimlachers

Glimlachers zijn korte verhalen gebaseerd op ware gebeurtenissen, de (on)opvallende dingen uit het leven waarover op (on)opvallende wijze verteld wordt. De flinke dosis ironie en satire, gelardeerd met kwinkslagen en fijngevoelige doordenkertjes zorgen ervoor dat het verhaal een glimlach op je gezicht brengt.

Voor meer verhalen, ga naar www.glimlacher.nl

Lees de verhalen en zegt het voort.

Glimlacher van de maand: PLECTRUM

Zijn naam verraadt het al een beetje, van oorsprong is hij geen Nederlander. Hij is  Engelstalig opgevoed en komt uit Australië. Al jaren woont hij in Nederland en het is dus wel logisch dat hij goed Nederlands spreekt, maar wel met een ontzettend leuk accent met af en toe een Engels woordje er tussendoor. Als hij begint te praten dan heb je direct het gevoel of je hem al jaren kent. De combinatie van “hij is aardig en zijn spreken” zijn waarschijnlijk de oorzaak van dat snelle amicale gevoel. En hij speelt ook erg goed gitaar, hij wil er zijn beroep van maken, alleen levert dat nog onvoldoende op om van te leven. Dus werkt hij overdag en ’s avonds met de band repeteren. Zo ook gisteravond, ze hadden bijna het hele repertoire doorgespeeld, want komend weekend hebben ze een optreden en dan worden op de laatste repetitie nog even alle nummers doorgespeeld. Ze zaten er allemaal goed in, alleen dat ene nummer was niet mooi genoeg, de gitaarsolo moest krachtiger. Dat lukte niet goed en dat kwam waarschijnlijk omdat hij met een te zachte plectrum speelde waardoor hij de snaren niet krachtig genoeg kon laten trillen. De jongens hadden gezegd: “Je moet het eens met een harde proberen.” Die had hij niet en daarom had hij beloofd er eentje te kopen. En nu hij toch in de stad was om boodschappen te doen ging hij eerst maar even naar de muziekwinkel om een …… hè verdraaid, wat is ook alweer dat Nederlandse woord. ’t Is ook zo’n raar woord, nou ja ik leg het wel uit en dan begrijpen ze het wel.

“Waarmee kan ik u van dienst zijn, meneer?”vroeg de vriendelijke verkoopster.
“Juffrouw, ik spelen gitaar” en hij maakte gelijk de bewegingen die daarbij horen, “en ik altijd spelen met een zachte, maar ik moet spelen van de jongens met een harde voor dat ene nummer. Heeft u voor mij een harde pick?”
De zo vriendelijke verkoopster kijkt hem indringend aan, haar gezicht wordt vuurrood en boos loopt ze weg. Op dat moment realiseert hij zich wat hij heeft gezegd, maar hij wist dat Nederlandse woord niet meer en een verkoopster van een muziekwinkel moet toch wel weten wat een “pick” is. Even later komt de bedrijfsleider naar hem toe en spreekt hem vermanend aan: “Meneer, dit is een muziekwinkel en geen sexshop.”
“Uh, sorry, meneer, maar ik dat weten, maar ik heb nodig een harde pick voor mijn gitaar.”
De bedrijfsleider antwoordde hem cynisch: “Dan heeft u zeker een vrouwelijke gitaar!” De cynische ondertoon vond hij niet leuk, maar hij begreep het wel. En ineens wist hij hoe hij dit moest oplossen: “Meneer, heeft u hier een PC?”
“Jazeker hebben we die hier, maar we zijn ook geen internetcafé.”
Na enig aandringen mag hij even gebruik maken van de PC. Hij opende het woordenboek Engels-Nederlands en zoekt het woord “pick” op. Vervolgens wijst hij op de tweede betekenis: benaming voor een puntig instrumentje, plectrum.
Je zag dat de bedrijfsleider in zijn nek een beetje verkleurde: “Een ogenblikje alstublieft.” Vervolgens ging hij snel naar de verkoopster en zei een beetje kleinerend: “Meneer heeft een plectrum nodig. En ‘pick’ is Engels voor plectrum, dat had je toch zeker moeten weten."
“Oh sorry, dat wist ik niet.” Ze pakte een doos plectrums en ging naar de nog steeds wachtende gitarist: “Kijk eens meneer, dit is onze sortering harde picken, zoekt u er maar eentje uit hoor.”